Jednak was potrzebuje

-Chcę jeszcze pojechać w jedno miejsce -powiedział gdy po czterech godzinach wsiadali do auta

-Dobrze, a mogę wiedzieć gdzie?

-Do Simona

-Cowella? Skąd on tu?

Wybuchł śmiechem

-Nie znasz mnie a znasz Simona Cowella, mam focha. Ale nie, nie do tego Simona. Zobaczysz -odpalił auto

Tym razem ona wpatrywała się w drogę.

-Skup się na drodze

-Skąd wiesz?

-Jestem jasnowidzem

Roześmiali się. Chwilę później byli w centrum, a Harry zaparkował koło jakiejś księgarni

-To tu -wskazał właśnie na nią

-Skąd wiesz, że jest otwarta?

-Simon dużo w niej przebywa -nacisnął klamkę, która ustąpiła pod jego naciskiem -Simon, to ja, Harry

-Nie musisz mówić, synu. Wpadłeś na partyjkę szachów z starcem?

-Właściwie to nie. Przyszedłem pogadać i nie jestem sam

-No wchodź do drugiego pomieszczenia, a nie stoisz z nim w progu

Weszli dalej i zobaczyli starszego pana, który siedział na biurku i najwidoczniej rozwiązywał krzyżówkę

-To jest...

-Róża Sprice -przerwał mu -Strasznie urosłaś dziewczyno

-Skąd pan wie..

-Znam Cię i Kasię. Jak tam młoda?

-Dobrze, ale skąd pan nas zna?

-Moja żona jest przyjaciółką waszej mamy i jak byłyście młodsze to nie raz bywałem u was w domu. Pewnie mnie nie pamiętasz

-Nie, proszę pana

-Żadne pana! Mów mi po prostu Simon. A jak tam twoja matka?

-Pracuje jak zwykle

W tym samym czasie

Cicho jak mysz zakradł się tylnym wejściem i niepostrzeżenie wszedł do środka. Widział, że światło paliło się tylko w pokoju na samej górze i ukazywało wielką paletę. Najwidoczniej sypialnię lub pracownię dziewczyny. Cicho wszedł po schodach na górę i jeszcze ciszej szedł przed siebie. Drzwi do pokoju w którym paliło się światło były otwarte. Słyszał muzykę, dosyć głośno grającą. Zaraz co to było... tak to przeklęte One Direction. Jednak zagłuszała jego kroki. Stanął przy drzwiach i zerknął do środka. Jak przypuszczał to była sypialnia. Poczekał aż dziewczyna znowu odwróci się do palety, po zabraniu farb po które najprawdopodobniej sięgała i wszedł do środka. Ruda dziewczyna nadal była niczego nieświadoma, do czasu gdy zobaczyła cień za sobą. Zaczęła krzyczeć, piszczeć, wzywać pomoc, lecz on zasłonił jej usta. Chciała się wyrwać, lecz był silniejszy.

-Bądź grzeczna, to może nie będzie bardzo bolało -szepnął jej do ucha

Już chciał przywiązać ją do wielkiej palety gdy zadzwonił jej telefon. Na wyświetlaczu ukazało się 'Harry'

-Kurwa.... odbierz i powiedz, że jesteś malujesz, wymyśl coś i ani się waż wzywać pomoc. Rozumiesz? Bo wtedy i on zginie, a tego chyba nie chcesz, prawda?

Przytaknęła a on odsłonił jej usta. Drżącymi rękoma odebrała i policzyła do trzech aż jej głos w miarę się uspokoił

-Cześć Harry... tak wszystko dobrze...... maluję akurat, wiesz....... nie, dam sobie radę.... jestem pewna..... trzymaj się, pa.....

Wziął od niej telefon i roztrzaskał go na kawałeczki

-Wydaje mi się, że muszę potrenować rzuty, pomożesz mi prawda?

Zrzucił jej obraz z palety i ją do niej przywiązał. To samo co z obrazem zrobił z jej przyborami malarskimi na stoliku i postawił na nim swoje; czyli noże. Perfekcyjnie naostrzone. Wziął kilka i stanął w progu. Dziewczyna czujnie obserwowała każdy jego ruch. Uśmiechnął się mimowolnie, po czym zamachnął i rzucił nożem. Trafił prosto w jej brzuch, a ta krzyknęła wywijając się z bólu. Rzucił kolejny raz. Jessica zacisnęła powieki i usta. Wiła się przy tym z bólu.

-Jesteś grzeczna, więc skoro obiecałem, ze nie będziesz bardzo cierpiała to spełnię obietnicę... -rzucił nożem prosto w jej głowę

Po chwili na podłodze było pełno krwi

-Takich jeszcze nie miałem -powiedział zabierając się za jej oczy....

W tym samym czasie

Harry nie mógł się nadziwić jak dobrze dogadywali się Taylor z Simonem.

-Na prawdę pociągnęłam Cię kiedyś za wąsy?

-Tak a jak do tego się śmiałaś.

-Mam pytanie, Simon; skoro tak dobrze nasz znasz, to znasz naszego tatę?

-Tak, znam go

-Opowiedz mi o nim. Kim on jest? Gdzie jest? Czemu ...

-Różyczko kochana, to Ci powiem kiedyś. A chyba jeszcze mnie odwiedzisz skoro mieszkasz tu?

-Oczywiście

-Halo?! Ja tu jestem!

-Wiem, Harry. Daj mi porozmawiać z Różą

-Z Taylor.

-Z Różą

-Em... to może wy sobie porozmawiajcie a ja jeszcze zajrzę do Jess

-A czemu, Harry? Coś nie tak z Jessicą?

-Przyjechałem tu by Ci powiedzieć. Słyszałeś o tym mordercy? Ona dostała ta kartkę. Rozmawiałem z nią gdy tak sobie gawędziliście i wydaje mi się, że powinienem tam jechać

-Dobrze, ja jeszcze pogadam z Simonem, a ty jedź

-Poczekaj, dam Ci trochę ciastek dla niej -mężczyzna wyszedł z pokoju

Harry zaczął się ubierać cały czas wpatrując z Taylor

-Czemu mi nie powiedziałaś, ze się znacie

-Ja go nie znałam. Przysięga, a co zazdrosny?

-Nie, on traktuje mnie jak syna

Usłyszeli dzwonek do drzwi a po chwili wołanie ich imion przez Simona. Spojrzeli na siebie i poszli tam. Mężczyzna stał przy jednym regale i wskazywał na drzwi. Harry je otworzył i zamarł. Taylor przecisnęła się przez niego i również zamarła. Dziewczyna z którą rozmawiała kilka godzin wcześniej, teraz jej zmasakrowane zwłoki leżały przed drzwiami. Spojrzała na Harrego i wezwała policję. Gdy weszła do pokoju, na jednym z krzeseł siedział blady Simon a na drugim jeszcze bledszy Harry z telefonem przy uchu

-.... Jednak was potrzebuje.........

Dzienny mrok

Dwa dni po sylwestrze

Harry był strasznie zdenerwowany, gdy dowiedział się, że zaledwie kilka domów obok Taylor zostało znalezione martwe małżeństwo. Tylko kilka domów! Co jeśli morderca wszedł by do domu Tay? Nie, nie, nie! Nie chciał nawet o tym myśleć. Tak więc siłą koczował u niej w salonie obawiając się o jej bezpieczeństwo. Przecież ona była taka młoda i miała plany... zupełnie jak Lilian. Czasami myślał jeszcze o niej, w końcu tak od razu nie wymaże jej ze swojego serca, prawda? To nie możliwe tak od razu zapomnieć o pięknej istocie z którą się było kilkanaście miesięcy. Kilkanaście cudownych miesięcy, sam musiał to przyznać. Lilian poznała go przecież nie znając go od strony idola nastolatek. Poznała go od strony zwykłego chłopaka z Holmes Chapel. Tak ja Taylor. Kolejny raz łapał siebie na porównywaniu obu dziewczyn. Jednak Taylor była tylko przyjaciółką. Mógł z nią normalnie porozmawiać i nie raz ratowała go przed fankami. Była aniołem, z tajemnicami i maską, ciskającą ogniem. Taką głównie znał. Ale jaka była gdy ściągała maskę? Czy jest w stanie ściągnąć ją na zawsze? Nie wiedział, lecz chciał wiedzieć. Nie lubił czegoś nie wiedzieć. Chciał wiedzieć wszystko i to była chyba jego wada. Spojrzał na kalendarz i przeklął pod nosem. Zostało już niewiele czasu! Marne siedem dni! Nie chciał wyjeżdżać dalej w trasę, chciał przypilnować czy sprawca trafi za kratki. Wyjął telefon z kieszeni spodni leżących na stoliku obok kanapy. Wybrał numery do chłopaków

-Możemy przesunąć wywiady, potrzebuję czasu... tak jest to związane z morderstwami... nie nie przylatujcie....na pewno.... dzięki wielkie

Teraz tylko musiał zadzwonić do menadżera

-Potrzebuję więcej przerwy. Przesuńmy to ... wiem, że możesz. Człowieku jakiś bandyta grasuje pod moim domem a ty mi kurwa mówisz, że trasa jest najważniejsza! -nawet się nie zorientował, że zaczął krzyczeć- Przecież pierwsze dwa tygodnie to i tak wywiady i jeżdżenie tu i tam....A chyba wolisz żywego członka zespołu niż martwego!......Masz się postarać..... Do usłyszenia

Położył telefon z powrotem na stolik i przetarł twarz. Czemu wszystko musi być takie trudne? Dopiero teraz zauważył w wejściu swoją przyjaciółkę

-Możesz wejść. Przepraszam, że Cię obudziłem

Dziewczyna się zaśmiała

-Fajnie brzmisz rano, kupić Ci coś na chrypę?

-Jesteś bardzo zabawna

-Hahaha, poczekaj, pójdę po dyktafon. Będzie czym straszyć w halloween -Tay ledwo stała na nogach ze śmiechu

-Bo się doigrasz -jego tęczówki zabłyszczały się

-Już się boję, panie Chrypka

-Uciekaj

Wstał i zaczął ją gonić po całym domu. Gdy już ją złapał, zaczął łaskotać

-I co, nie mówiłem? -wyszczerzył się

-Puszczaj debilu

-Grzeczniej diablico

-Jesteś głupi

-Jestem Harry

Przerwał mu dzwonek telefonu, odebrał nadal rozbawiony, lecz natychmiast spoważniał

-Uspokój się.... zaraz będę... obiecuję.... będzie okej.... -rozłączył się i spojrzał na Taylor- Muszę iść

-Co się stało?

-Jess ma problemy.... jest źle.... boi się... ja też....

-Ale co się stało? I kim jest Jess?

-Ma karteczkę 'Będziesz następny' -ubrał koszulkę

-Jadę z tobą

-Nie trzeba... a raczej musisz. Chcę być pewny, że jesteś bezpieczna

Bez zbędnych pytań poszła na górę i wróciła po kilku minutach. Wsiadła z nim do auta i całą drogę wpatrywała się w niego. A dokładniej w jego twarz. Perfekcyjnie malował się na niej gniew i mieszanka strachu i niepewnością. Na szyi wyskoczyła mu żyła i delikatnie zaciskał wargi. Palcami dudnił co jakiś czas w kierownicę

-Możesz przestać się we mnie wpatrywać? -rzucił nie odrywając wzroku z drogi.

Ton jego głosu był władczy, jakby chciał, żeby się zlękła, a po chrypie nie było śladu

-Skąd wiesz co robię?

Zaśmiał się

-Przewidziałem to

-Jasnowidz się znalazł

-Okej, możesz od dzisiaj mówić mi Wszechmogący, wspaniały Harry

-Zapomnij

Chwilę później zatrzymał się pod jakimś domem. Jak uznała Tay, był bardzo ładny. Jego elewacja była pudrowo-różowa a na bocznej ścianie były początki wielkiego dzieła. Ogródek był piękny, wypielęgnowany a przed nimi stało bardzo kolorowe auto. Nawet liście jednego drzewa były kolorowe. Natomiast na wycieraczce były nuty.

-Artysta tu musi mieszkać

-Nawet nie wiesz jak wielki

Otworzył drzwi jakby był u siebie

-Jess jestem -krzyknął

Po chwili z schodów zbiegła niezbyt wysoka, młodziutka dziewczyna z długimi, rudymi włosami. Od razu rzuciła się na Harrego i go przytuliła

-Dziękuję -szlochała

-Od tego są przyjaciele -przejechał ręką po jej włosach -A to jest Taylor. Taylor to Jess, Jess to Taylor.

-Cześć

Jessica nie odpowiedziała, tylko nadal tuliła się do Harrego

-Może opowiesz mi co się stało?

-Jasne, chodźcie do salonu

Przeszli do pokoju

-Może ja zrobię herbaty? Tay zostaniesz z Jess?

-Tak

Uśmiechnął się i poszedł do kuchni. Nie raz już tu był, często gdy potrzebował pomocy w napisaniu piosenki. Nastawił czajnik i wyjął trzy kubki. Wsypał do nich po dwie łyżeczki herbaty i czekał. Wtedy do pomieszczenia weszła brunetka

-Nie mówiłeś, że Jess jest dziewczyną

-A co? Zazdrosna?

-Nie, tylko całą drogę układałam co powiedzieć mężczyźnie na pocieszenie, a tu nagle kobieta

Roześmiał się

W tym samym czasie

Obserwował dom Jessicy od rana i widział, że Harry przyjechał z jakąś dziewczyną. Mógł równie dobrze teraz wejść tam i urządzić sobie krwawą rzeź, lecz wtedy byłoby pozamiatane. Poczeka, przecież ten dureń nie będzie tam siedział wieki i potrenuje rzuty nożem, tylko teraz w ofiarę....

*Poczekamy, zobaczymy*

Lukas Poterson był pierwszym mężczyzną, którego zabił i szczerze nie do końca nasycił się tym, że po prostu rzucił w niego nożem. Wolałby jakąś małą walkę, ale trudno. Jak na pierwszy raz uznał, że było całkiem dobrze. Dwa wróble za jednym zamachem jak na początkującego były dobrym osiągnięciem. A nawet bardzo dobrym, gdyż Mrs. zdecydowała się przenieść go do rangi średniej. Wracając do kryjówki zauważył w jednym z aut śpiącego Stylesa i aż go kusiło, żeby zafundować mu kulkę w głowę. Przypuszczał, że pewnie wyleciałaby z drugiej strony i wbiła się w siedzenie, gdyż tacy jak on nie mają mózgu. Lecz to nie sprawiłoby mu takiej satysfakcji jakiej chciał. Jeszcze nie była pora by zabawić się. Jeszcze nie. Jego plan był bardzo dobrze dopracowany. Wcześniej sądził, że perfekcyjnie, ale po 'wpadce' z mężem Cybil uznał, że trochę do perfekcji mu brakuje. No cóż, nikt przecież od razu nie jest perfekcyjny, nie prawda? Nikt od razu nie umie wszystkiego. Nikt nie rodzi się z wszystkimi zdolnościami. Może z talentami, ale nie z umiejętnościami i perfekcją w ich wykonywaniu. Może jednak był wyjątek; Mrs. Zadziwiająca kobieta. Bardzo mądra i z tego co słyszał bardzo piękna. Czemu tylko z tego co słyszał? Ponieważ prawie nikt jej nie widział. A prawie dzieli się na dwie podgrupy: Ci, którzy zginęli spod jej ręki i Ci, którym ufa i są najwyżsi w randze. Ci pierwsi z pewnością byli liczniejszą grupą. Ci drudzy pewnie po czasie stawali się również tymi pierwszymi. A on miał zamiar awansować do najwyższej rangi, a pomóc mu w tym mógł ten idiota. Czemu takie epitety? Jego terapeutka pewnie już dawno wypchałaby go piankami lub żelkami. Tak, miał terapeutkę. Jego mama sądziła, że jest szalony i zwariowany. Nawet przez jakiś czas miał zakaz oglądania horrorów. Śmieszne, lecz prawdziwe. Był nawet okres, gdy on sam myślał, że jest z nim coś nie tak, lecz dopiero na stronie odkrył, że to dar. To moc, którą władał. Że w nim siedzi zwierze, które jest niebezpieczne i żadne krwi. I on też taki był. Był właśnie tym potworem. Był człowiekiem, którego już się bali. Był sobą, przede wszystkim. Nie musiał nikogo udawać, nie na stronie. Nie wśród nowych 'znajomych'. Nigdzie. W końcu mógł być sobą. Więc kim był ? Żywił się adrenaliną. To ona go upajała, dawała mu siły. To co dusił w sobie przez lata, wreszcie wychodziło z niego. Z srebrnym ostrzu noża dostrzegał ogień w swych oczach. Iskierki, pobudzające wszystko. Ale przeszłość też dawała znać, że żyje. Jeszcze żyje. Więc kim był? Dobrem? Czy może złem? Odpowiedz na te pytanie zapewne znajdowała się w jego duszy. Na razie nie chciał jeszcze szukać odpowiedzi. Wtem mógłby popełnić drogocenny błąd. Na razie był mordercą i tym chciał być. Mordercą jak z horroru. Bezlitosnym mordercą. Śmieszne słowo. Chyba wolał bestia. Tak, było bardziej dumne. A on miał powód do dumy, tak przynajmniej uważał. Teraz szykował się na opiekunkę dziecka. To był jego plan. Później ciało miał podrzucić Jessice, przyjaciółce Harrego. I tak dalej i tak dalej. Aż łańcuszek dotrze do niego i to będzie koniec. Jednak czy chciał to kończyć? Nie jeszcze nie teraz. Teraz chciał dalej upajać się. Dowiedział się, że opiekunka mieszka niedaleko Petersonów. Gloria Vinks, niewiele starsza od jego siostry. Miały nawet ten sam kolor włosów. Oprócz pilnowania dziecka pary, opiekowała się również drugim kawałek dalej. Z tego co się dowiedział to dzisiaj miała tam być i wracać do domu po 22. Idealna pora na morderstwo. Zostało mu jeszcze kilka godzin, więc postanowił dopracować swój plan. Kolejna para oczu do jego kolekcji. Można by rzec, że zaczął je kolekcjonować. Stały na jego biurku w słoikach z podpisem do kogo należały. Różniły się od siebie. Nie tylko kolorem. Doszedł również do wniosku, że powinien zmienić taktykę. Przecież piękny uśmiech na szyi rozciągający się od lewej do prawej strony zaczynały być nieco nudne i monotonne. A on tego nie chciał. Chciał adrenaliny i strachu w oczach ludzi. Chciał być znanym. A nie, przecież Lukas zginął od rzutu nożem w plecy. Może by wbijać go w serca ofiar? Jedno wiedział, wolał zabijać własnoręcznie. To dawało więcej adrenaliny. To bardziej go nasycało. Strach w oczach ofiar był bezcenny. Gdy krzyczały, błagały o litość, próbowały walczyć. Piękne. Ta chęć przeżycia, wyrwania się. Niesamowita i nie możliwa. Nie w jego przypadku. Żadna z jego ofiar nie mogła przeżyć. Żadna. Jeszcze trochę poczeka aż zabierze się za Stylesa. Jednak czy nie zrobił tego mordując Lilian? Chciał walki, a z nim będzie ją miał.

Nim się obejrzał na jego rozmyślaniach minął prawie cały czas, który posiadał.

-Kurwa -wziął gotową karteczkę, rękawiczki i broń

Wyszedł z domu i by nie budzić podejrzeć udawał, że wyszedł pobiegać. Przecież to nie zbrodnia, nie prawda? Bieganie jest dozwolone. A to tylko przykrywka dla jego prawdziwych zamiarów. Ale to wiedział tylko on i tak zostanie. Biegł równym tempem w kierunku domu pracodawców Glorii. Ulice były prawie puste, w większości domów światła były zgaszone. Nie długo sylwester. Co on gadał, jutro sylwester. A gdyby tak wystrzelić ofiarę z fajerwerkiem? Ciekawa myśl. Miał jeszcze kilka godzin an jej rozważenie. Choć mogło to być zbyt ryzykowne. Lecz z drugiej strony; kto nie ryzykuje ten nie wygrywa. Schował się w krzakach i obserwował. Jak orzeł swą ofiarę. Czekał. Był cierpliwy. Nie musiał długo wyczekiwać, nie długo później ofiara wyszła z domu. Szła po ciemnej ulicy nie świadoma, że jest obiektem obserwacji i za chwilę zostanie zaatakowana. Poszedł za nią, cicho. A ona nadal niczego nie świadoma ubrała słuchawki. Przyspieszył i po chwili był krok za nią. Kiedy się zorientowała, co on mówi, kiedy poczuła ostrze noża na szyi nawet nie pisła. Jakby nie bała się i czekała na to... Teraz zostało mu tylko przeniesienie jej pod dom kolejnej ofiary.........

Dwa wróble za jednym zamachem

Miał już upatrzoną ofiarę i upatrzoną kolejną. Jego morderczy łańcuszek zaczął się tworzyć i był z tego powodu dumny. W gazetach pojawiały się artykuły o nim, Policja nie udolnie próbowała go schwytać. Jednak on był mądrzejszy. Tak był zdecydowanie mądrzejszy. Tylko źle się stało, że Harry go zobaczył. Teraz już wie, że jest w mieście i może nabrać podejrzeń. Trudno, najwyżej łańcuszek nie skończy się na nim tylko na kimś innym. Nie, wrócił się. Harry musi być ostatni i musi cierpieć. Nie tylko fizycznie ale również psychicznie. A może jego siostrunia będzie przedostatnia a on znajdzie jej ciało? Hm.... Interesująca myśl. Do rozważenia, jeszcze. Postanowił również, że musi coś w sobie zmienić. Może zacznie nosić soczewki? Musi przemyśleć dużo rzeczy, ale teraz najważniejsza była ofiara. Zdecydował się, że będzie się dowiadywał nieco więcej o wybrańcach, którzy zginą spod jego ręki. Tak, to są wybrańcy. Teraz szedł za Cybil Poterson, 23 lata, zamężna, ma synka. Wracała z pracy, mieszkała w niezbyt oświetlonej części miasta, więc łatwo mógł ją zabić w ciemnym zaułku. Gdy dziewczyna weszła do domu przez furtkę, wszedł za nią. Ta po chwili go zauważyła i zaczęła uciekać i krzyczeć. Złapał ją

-Cicho, nie pozwalasz mi pracować -szepnął jej do ucha po czym zadał śmiertelną ranę

Ciało drobnej dziewczyny padło bezwładnie na trawę. Przysiadł przy niej chcąc zabrać swój łup, piękne, morskie oczy i wtedy z domu wyszedł ktoś. Jak przypuszczał mąż Cybil. Mężczyzna cofnął się nieco i również chciał uciec do domu, lecz jego nóż był szybszy. Miał rację, trenując rzuty nożami. Teraz mu się to przydało. Skończył robotę przy Cybil i poszedł wyjąć nóż z ciała jej męża.

-Piękna parka -zaśmiał się pod nosem patrząc na ciała małżonków w świetle słońca

W tym samym czasie

Harry mimo sprzeciwów Taylor całą noc koczował pod jej domem. Siedział w aucie jakby myślał, że morderca się zjawi pod jej domem. Było to absurdalne, lecz nic innego nie przyszło mu do głowy. Rano, gdy dziewczyna wychodziła do pracy zauważyła chłopaka w aucie, naprzeciw jej domu. Spał.

-I tak to jest z Harrym -mruknęła cicho i zapukała w okno samochodu

On obudził się i uchylił okno

-Rozmowa z tobą jest jak gadanie ze słupem

-Czemu? Nie rozumiem

-On nie słucha i ty również

-Jesteś bardzo zabawna. Raczej powinnaś dziękować mi i krzyczeć 'Harry, mój ty bohaterze!'

-Pomyliłeś dziewczyny, nie jestem Kasia -zrobiła oburzoną minę

-No, ej. Ja się staram, a ty nic -posmutniał

-Harry, ja naprawdę to doceniam, ale...

-Żadnych ale, Tay. Jesteś moją przyjaciółką, twoje bezpieczeństwo to też moja sprawa

Roześmiała się

-Jedź lepiej sprawdź, czy w domu wszystko dobrze

-Dlatego wolałbym, żebyś zajęła pusty pokój, wtedy miałbym wszystkich w jednym miejscu

-Już wyobrażam sobie Ciebie jako ochroniarza -jeszcze bardziej się roześmiała

-Nie nabijaj się ze mnie, tylko wsiadaj, podwiozę Cię do pracy

-Nie trzeba -spoważniała – Nie mam 5 lat. Odezwę się potem

-Trzymam Cię za słowo -odpalił silnik -Do zobaczenia

-Do zobaczenia

Odjechał a ona odeszła w swoim kierunku. Nie mógł się jej nadziwić. Raz była oburzona, za chwilę wesoła, później poważana, żeby po kilku sekundach się roześmiać. Wszystko było u niej naturalne. Nie wymuszane. Nie sztuczne. Prawdziwe. Była bardzo interesującą osobą, a interesujące osoby to osoby, które zawsze coś pozytywnego wprowadzą w twe życie. Lubił z nią rozmawiać, mimo, że dotychczas nie miał wiele momentów do tego. Była inteligentna. I zawsze musiała postawić na swoim. Dziewczyna zagadka. A on chciał rozwiązać tą zagadkę. Bez słowa w domu, poszedł do siebie i położył się na łóżku. Chciał zasnąć w wygodnym łóżku, bo jego głowa i wszystkie nerwy się tego domagały. Snu. Odpoczynku w wygodnym łóżku. Niestety nie było mu to dane

-Gdzie byłeś całą noc? Martwiłam się

-Pilnowałem Taylor. Nie musiałaś się martwić

-Nie wiedziałam gdzie jesteś, grasuje ten morderca i jeszcze ofiar przybywa. Rano zostało znalezione państwo Poterson, ich opiekunka znalazła ich

-Że jak?! -natychmiast usiadł na łóżku

-Kilka godzin temu w radiu mówili, wszędzie o tym głośno, a ty nie wiesz?

-Nie miałem czasu.

-Podobno przy ofiarach była karteczka 'Będziesz następny', a ta kobieta nie chce ochrony

-Mhm

-Harry czy ty mnie w ogóle słuchasz?

-Ciebie nie da się nie słuchać, Gemm. Mam prośbę, nie wychodź nigdzie wieczorem i nie staraj się znaleźć takiej karteczki

-Bardzo zabawne

-Prawdziwe. Chyba jesteś w stanie to zrobić?

-Nie zapominaj, że jesteś tym młodszym

-Nie zapominaj, że jesteś dziewczyną

-Dyskryminujesz mnie

-Wcale nie, a teraz daj mi spać -rzucił w jej stronę poduszkę

Dziewczyna wyszła z pokoju i poszła do kuchni

-On coś do niej chyba czuje

-Ale kto?

-Harry, do Taylor

-Nie, niemożliwe. Oni się przyjaźnią

-Jeszcze coś z tego może być

-Lepiej mów co u Ciebie i ...

-Nie ma mnie i jego. I nie będzie, choćbym chciała najbardziej na świecie. Harry by tego nie zniósł.

-Martwisz się Harrym, pomyśl o sobie

-Myślę o sobie, a teraz mam ochotę założyć się z tobą, mamo, że między Harrym a Tay coś będzie. Jeśli wygram, przez miesiąc będę jeździła do cioci i jej pomagała zamiast Ciebie

-Dobrze

Nie możliwa wolność

Harry obudził się rano a obok niego nie było Taylor. Nie rozglądał się zbytnio, po prostu uznał, że poszła gdzieś. I wtedy w jego głowie narodził się strach, czy czasami jej nie uraził

-A jeżeli ją uraziłem? -spytał sam siebie, jak sądził nie oczekując odpowiedzi

-Nie uraziłeś – usłyszał głos dziewczyny

Dopiero teraz zauważył, że leży obok, przytulona do niego. Serce zaczęło mu szybciej bić. Tak wczoraj chciał ją przytulić, a dzisiaj miał ją w swoich ramionach.

-Zasnąłeś wczoraj i mnie nie chciałeś wypuścić, więc zostałam

-Widocznie tylko udawałem, że spałem

-Tak tak, i mruczałeś gdy chciałam się wymknąć z twoich objęć 'Mamusiu, jeszcze 5 minut'

-Nie mruczałem

-Jesteś pewien? -uniosła brew

Nic nie odpowiedział, tylko bardziej ją do siebie przyciągnął i wtedy do pokoju wpadła Kate

-Róża, jak ja Ci zazdroszczę. Jak ja bym chciała być na twoim miejscu -rozmarzyła się dziewczyna

-To go bierz -druga z sióstr wymknęła się z ramion chłopaka

-No ej! Zostałem sam

-Trudno, życie -wzruszyła ramionami brunetka

-O, wy! I tak was złapię i nie wypuszczę

Zaczął je gonić a te piszcząc uciekały mu. Po chwili cały dom już nie spał, a z pokoju wyszła Gemma

-Ciszej bądźcie! Ja chcę spać -i zatrzasnęła drzwi

Harry po kilku minutach biegania złapał obie dziewczyny

-Mówiłem, że was złapię. I teraz nie puszczę -uśmiechnął się

-Musimy jechać na policję dzisiaj. A i tak nas wypuścisz, dzisiaj wracamy do mojego domu.

-Musimy?

-Tak, Kasiu. Już za dużo czasu zmarnowaliśmy Harremu

-No ej! Czy ja się skarżyłem? Nie, fajnie mieć w domu dwie dziewczyny

-Jesteś głupi

-I co? Głupota to skarb

-Jak tam chcesz.

-Róża,a pojedziemy na zakupy? Proszę

-No dobrze

-Harry, pojedziesz z nami?

-On nie....

-Oczywiście, w życiu nie przepuszczę okazji by podglądać jakieś dziewczyny

W tym samym czasie

Obserwowanie domu tego dupka była nudnym jak i ciekawym zajęciem. Dowiedział się, że ta sama kobieta, która go widziała codziennie o 9³⁰ wynosi śmieci. Może los mu powie kiedyś, że ma ją zabić? Może. Zaobserwował też, że inna dziewczyna z fioletowymi włosami koło południa często wychodzi do ogrodu. Ciekawe i przydatne informacje. Los również wybrał mu nową ofiarę. Trzeba było tylko poczekać chwilę, aż i czas zgra się z losem i gotowe. Policja nadal nie wpadła na jego trop. Jego dobra passa trwała. Mrs. stwierdziła, że jest dobrym podwładnym i zaufała mu na tyle, żeby dać mu znak charakterystyczny. Od teraz to również on będzie losem i przy każdej ofierze będzie zostawiał karteczkę z podpisem 'Będziesz następny'. W ten sposób los będzie również zależny od niego. A w jaki sposób będzie wiedział kto dostał karteczkę? Wpadł na genialny pomysł razem z nową znajomą Mercy. Będzie podrzucał ofiary pod drzwi kolejnych ofiar. Genialne, jak uznał. A Mercy? Była dłużej od niego na stronie i widziała dużo. Przydatna. Tak więc zaczął zawierać znajomości z osobami przydatnymi. Bo przecież po co osoby, które są kompletnie nie przydatne? Mogą jeszcze narobić niepotrzebnych szkód. A tego nie potrzebował. Dalej obserwował dom tego palanta. Akurat wyszły z niego trzy kobiety, a raczej kobieta i dwie dziewczyny. Jego selekcja postępowała dalej. Zaraz... przecież to ta sama kobieta, która go widziała. Jedną z dziewczyn też kojarzył, ale nie wiedział skąd. Postanowił, że będzie je śledził. Dojechał za nimi na..... posterunek policji. Chyba jednak trzeba było wtedy ją zabić, po prostu kulka w łeb i po krzyku. Ale czy wtedy miałby tą samą satysfakcję? No cóż, jeszcze nie jest za późno, żeby ją zabić, ale nie teraz. Teraz jest umówiony z czasem i losem przy drodze.....

***

Harry obawiał się czy nagle nie pojawią się fanki, lecz było spokojnie. Może z trzy podeszły i poprosiły o autograf. Żadnych pisków, krzyków. Normalnie wolność, nie możliwa wolność. Dodatkowo mógł spędzić trochę czasu wygłupiając się. Dla Taylor był normalnym chłopakiem, z którym mogła normalnie porozmawiać. Doszedł też do wniosku, że za dużo używa słowa normalnie. W praktycznie każdym jego zdaniu występuje to słowo. Kate była nieco trudniejsza, bo cały czas zachwycała się nim, ale na szczęście, gdy obiecał jej, że zapozna ją z resztą chłopaków to stała się grzeczna jak aniołek. Była zdecydowanie prostsza do rozgryzienia niż siostra. Chciał wypytać ją czemu przyleciała aż tu z swojego kraju, lecz wiedział, że to jeszcze nie ta chwila. Stała się dla niego jak przyjaciółka. Czyli miał już dwie przyjaciółki. Nie dawała mu jednak spokoju sprawa z Ericiem. Dziwny człowiek. I co go przywiało aż tu? Aż do Holmes Chapel. Przecież z Londynu tu są 184 mile, więc całkiem sporo. A jeśli wyruszał z Bournemouth to 223,5 mil. Może był przewrażliwiony? Może Eric jest teraz z rodziną? Szli akurat w drodze na parking, gdy zauważył mężczyznę w czarnej kurtce. Dał by sobie rękę uciąć, że to Eric. Jest jedyny sposób by to sprawdzić

-Eric? -zawołał

Mężczyzna odwrócił się i już miał pewność. To był on

-Eric, cześć. Co robisz w Holmes Chapel?

-Po prostu nie mogłem wysiedzieć w akademiku, po tym co się stało i wsiadłem w pierwszy lepszy samolot nie patrząc gdzie leci i jestem

Wiedział, że kłamie

-A ty?

-Przecież tu mieszkam

-A tak, przepraszam, ale muszę już lecieć. Trzymaj się

Nim zdążył się odezwać Eric zniknął w tłumie

-Kto to był?

-To był Eric. Wracamy do domu. Potrzebujecie ochrony

-Nie, Kasia w tej sytuacji wraca do domu

-Ale!

-Żadnych ale młoda. Wolę żebyś była bezpieczna

-Może ty też polecisz?

-Nie, ja zostaję.

-Ale...

-Żadnych ale, Harry. Ten gościu zaatakował również mnie więc teraz to również moja sprawa.

Jednak nie

Harry myślał, że dzisiejszego dnia będzie miał już spokój, jednak gdy tylko przekroczył próg domu zrozumiał, że nie będzie mu to dane. Przecież ma w domu fankę!

-Harry! Harry! Zrobisz sobie ze mną zdjęcie? Dasz mi autograf? Podpiszesz mi się na koszulce? I na ręce! Udzielisz mi wywiadu? Porozmawiasz ze mną? Harry! Wiesz, jak Cię kocham -dziewczynie nie zamykała się buzia

-Kate...

-Boże znasz moje imię! Boże, Harry Styles zna moje imię! Boże!

-Kasiu, zachowuj się. Ty tylko Harry Styles

-Ej, nie jestem tylko Harry Styles! Jestem aż Harry Styles

-No właśnie

-Boże z kim ja przebywam -dziewczyna pokiwała głową

-Z Wielkim Harrym Stylesem

-Twoja skromność, Harry powala na kolana

-Synu, jesteś już w domu? -do pokoju weszła pani Anne -Ktoś się kręcił po ogrodzie

-Że jak?

-Stałam w kuchni i patrzyłam przez okno i zauważyłam kogoś kręcącego się po ogrodzie. Chciałam wyjść, ale po chwili go nie było

-Mamo, po ostatnich morderstwach ty chcesz wychodzić na ogród w którym kręci się ktoś? To nieodpowiedzialne

-Jakich morderstwach?

-Tych o które byłem oskarżony -wyszczerzył się po czym dostał ścierką

-Masz się też czym chwalić

-Też widziałam kogoś. Bawiłam się telefonem, który dostałam od Róży to znaczy Taylor i zrobiłam mu przypadkowo zdjęcie -wtrąciła się Kasia i pobiegła po coś na górę i po chwili wróciła.

Zaczęła szperać w swoim smartphonie i po chwili wykrzyczała 'Jest!'

-Proszę pani, to ten mężczyzna? -podała kobiecie telefon

-Tak, to ten sam -oddała jej urządzenie

-Pokaż -Harry wyciągnął rękę po telefon

Przyjrzał się zdjęciu i zamarł. Rozpoznał osobę na zdjęciu..... znał ją bardzo dobrze. Tylko co on robił w ich ogrodzie?

-Harry znasz go? -szturchnęła go Tay

-Tak, znam....

-To mów, kto to

-To, przyjaciel Lilian z studiów -oddał telefon i poszedł do siebie nie zważając na nic

-Kim jest Lilian?

-Em... dziecko, Lilian to jego była narzeczona. Ktoś ją zabił.

-Biedny Harry, pewnie jest mu ciężko. Co on musi przeżywać? Może ja do niego...

-Nie, Kasia, ja do niego pójdę -położyła jej rękę na ramieniu -Może pomóż pani Anne?

-No dobrze -odpowiedziała przewracając oczami i znikła w kuchni z mamą Harrego

Taylor rozbawiona poszła na górę. Dobrze wiedziała, że wysyłając swoją siostrę do mamy Harrego ta będzie zadręczała ją pytaniami. Cała Kasia. Na schodach minęła się z Gemmą

-Jeśli idziesz do Harrego to możesz sobie odpuścić

-Trudno, spróbuję -uśmiechnęła się

Stojąc pod drzwiami pokoju policzyła do trzech i w końcu zdecydowała się zapukać. Drzwi nie były zamknięte i otworzyły się delikatnie, ukazując chłopaka siedzącego tyłem do niej z twarzą schowaną w rękach

-Idź stąd, Gemm -warknął -Nie chcę z nikim rozmawiać

-Ze mną też? -spytała drżącym głosem

Brunet momentalnie się odwrócił

-Przepraszam nie wiedziałem, że to ty. Myślałem...

-Nie musisz się mi tłumaczyć. Rozumiem. Twoja mama mi powiedziała

-Nie powinienem...

-Masz prawo, Harry, to są emocje

-Wiem, co to są emocje

-Jakbyś chciał pogadać będę na dole -odwróciła się i chciała wyjść z pokoju, gdy poczuła, że ktoś ją chwycił za nadgarstek

-Zostań, proszę -spojrzał jej w oczy

A ta nie mogła oderwać wzroku od jego zielonych tęczówek. Były takie.... hipnotyzujące

-Proszę -powtórzył chłopak

Usiedli na tapczanie chłopaka

-Ten chłopak to Eric. Kolega z studiów Lil, był o nią strasznie zazdrosny. I wściekły, że go odrzucała i wybrała mnie. Ogółem bardzo dziwny człowiek. ¾ doby gadał do siebie. Ogląda jakieś chore filmy, odwiedza chore strony. Boże, a jeżeli on zabił Lil? -po jego policzku spłynęła łza- Jeżeli on jest tym mordercą? I teraz chce odebrać mi to co dla mnie najcenniejsze? -jeszcze bardziej się rozpłakał – Jeżeli...

-Harry, spokojnie -przytuliła go -Trzeba do zgłosić na policję

-O nie, ja tam nie wracam

-To ja pojadę z twoją mamą i Kate

-Ale na razie Cię nie puszczę -objął ją mocniej

-Ale Harry..

-Proszę -spojrzał na nią

Taylor zgodziła się, było jej żal chłopaka. Tak wiele zrobił choćby dla niej a tak cierpiał. Nim się spostrzegła Harry zasnął przytulony do niej. Zaczęła się bawić jego włosami

-Dobranoc Harry

W tym samym czasie

Nawet nie myślał, że ktoś może go zauważyć kiedy będzie w ogrodzie tego kretyna. Jednak, gdy zobaczył, że rano zakuwają go w kajdanki i wyprowadzają z domu a za nim biegnie ta jego siostrunia i jakaś brunetka uznał, że los daje mu znak. Los często teraz mu daje znaki. Ale w domu ktoś był, jakaś kobieta w jednym z okien. Na szczęście zdążył uciec zanim wyszła z domu, bo nie chciał zabijać osoby, której los jej nie wskazał. A może właśnie wskazał? Tak czy siak było duże ryzyko a nawet za duże. Zaczął wierzyć w los i w to, że jest wybrańcem. Teraz stał nad kolejną ofiarę by udowodnić Mrs. , że jest godny bycia na stronie.........

Witam, panie Styles

Harry uznał, że wczorajszy dzień był zakręcony. Uznał też, że nie potrzebnie ściągnął kaptur i okulary przed Kasią. Dziewczyna zaczęła piszczeć i krzyczeć. Wyglądało to naprawdę zabawnie, nigdy nie jechał z fanką w jednym aucie i chyba nie będzie chciał. Wystarczyło by dotknął jej ramienia i już chciał poprosić by się uspokoiła a ta zemdlała. Musiał ją wnieść do domu, co było bardzo proste, a później położył na kanapie w salonie. Oczywiście musiał też wytłumaczyć swojej mamie co dwie dziewczyny robią w jej domu, co okazało się być trudniejsze. Teraz siedział i patrzył na słodko śpiącą Taylor. Wyglądała jak śpiąca królewna. Miał ochotę ją pocałować, jednak wiedział, że to było nie stosowne. Nie chciał jej budzić, jednak ktoś postanowił to zrobić dobijając się do drzwi.

-Dajcie spać -przeciągła się

-To nie ja

Dziewczyna otworzyła oczy i wzrokiem obiegła pokój. Znowu był inny!

-Gdzie jestem?

-U mnie w pokoju. W tamtym śpi Kate

-Kto?

-Twoja siostra, zgodziła się bym tak na nią mówił. Ona o mało nie zeszła, gdy ściągnąłem okulary.

Jest chyba naszą fanką

'Naszą' to słowo dudniło w głowie Tay i wtedy uświadomiła sobie kim jest Harry. To przecież wokalista z ulubionego zespołu jej siostry!

-Ty jesteś z tego zespołu. Jak mu tam było One Di..

-One Direction i tak, jestem z One Direction -wyszczerzył się

Wtedy do pokoju weszło dwóch policjantów,

-Pan Styles?

-Tak, o co chodzi?

-Jest pan zatrzymany w związku z podejrzeniem zabójstwa trzech osób

-Że jak?

Policjant skuł go w kajdanki i wyprowadził z domu. Taylor była zdezorientowana, nie wiedziała co się dzieję

-O jakie morderstwo chodzi?

-Wczoraj wyłowiono z rzeki ciało dziewczyny, a dwa dni temu znaleziono drugą. Więcej nie mogę powiedzieć -drugi policjant również wyszedł z pokoju

Dziewczyna w głowie cały czas miała jego słowa. Przecież Harry wczoraj zajmował się nią i Kasią, a dwa dni wcześniej przecież ona ranna przyszła tu! On był nie winny! Z bólem wstała i wyszła z pokoju. Przy schodach spotkała inną dziewczynę.

-On jest nie winny

-Co? -ta druga spojrzała na nią

-Harry jest nie winny. Wczoraj jechał po moją siostrę, a dwa dni temu opiekował się mną

-Więc ty jesteś Tay?

-Tak, a ty?

-Gemma, siostra Harrego

-Musimy jechać na komendę, inaczej oskarżą go

-Jesteś pewna?

-Tak

Obie poszły do auta Gemmy i pojechały na posterunek. Dowiedziały się, że Harry nadal jest przesłuchiwany. Usiadły pod pokojem przesłuchań i Gemma do kogoś zadzwoniła i długo z nim rozmawiała. Taylor w tym czasie napisała do siostry by się nie martwiła. Siedziały i siedziały tak kilka godzin już a pokój nadal się nie otwierał. Dopiero w okolicy godziny 13 z niego wyszedł policjant., jednak po Harrym nie było śladu

-Panie policjancie, ja mam istotne informacje w sprawie Harrego Stylesa

-A więc proszę -otworzył drzwi do kolejnego pokoju

Tay weszła i zajęła wskazane przez policjanta krzesło.

-A więc słucham, pani?

-Róża Sprice -pokazała dowód- Harry wczoraj był po moją siostrę na lotnisku a przed wczoraj miałam wypadek i zajął się mną

-A skąd mamy na to pewność? Ktoś to potwierdzi?

Taylor podała policjantowi listę nazwisk

-Jeśli to wszystko to jest pani wolna

-A Harry?

-Musimy sprawdzić podane przez panią informację i wtedy będzie wiadomo

-Dziękuje

Dziewczyna wyszła

-I co? -dopytywała Gemma

-Powiedziałam wszystko co wiem i to może jeszcze chwilę zająć

Usiadły obie

-Dasz radę?

-Tak -odpowiedziała, chociaż sama nie była pewna

Brzuch już ją nie bolał jednak nie wiedziała czego może się spodziewać

*

Minęło kilka godzin a one nadal czekały i czekały. Wtedy drzwi pokoju przesłuchać się otworzyły i wyszedł z nich Harry. Był blady jak ściana i w ogóle nie przypominał tego z rana. Był jakby inny

-Harry -Gemm przytuliła się do brata

-Gemma, Taylor -pociągnął do siebie dziewczynę -Dziękuję Wam

I wtedy usłyszeli jak z radia policjanta wydobywa się '08 zgłoś się. Mamy kolejną ofiarę tego mordercy'. Policjant odszedł zostawiając ich samych

-Chyba już raczej nie będą Cię zatrzymywali

-Chyba nie

W tym samym czasie

Postanowił znów zabić. Ofiara była inna od poprzednich, ale była godna, żeby ją zabić. Tak, zaczął selekcjonować ofiary. Zakręcił słoik i szybkim krokiem odszedł z miejsca w którym obserwował. Akurat podjechały wozy policyjne, a on przecież nie chciał by go złapali. Jeszcze nie teraz. Jeszcze chce się trochę zabawić. Trochę pomordować. Słyszał, że już o nim mówią. Nazywają go 'Mroczna Bestia'. Miał już całkiem ładną kolekcję oczu. Niebieskie, zielone, brązowe, teraz również piwne. Jaka była różnica między brązowymi a piwnymi? Chyba żadna, jednak te ostatnie bardziej mu się podobały. Miały w sobie to coś. Były inne, on też był inny. Był morderczą bestią .......