Taylor wracała z pracy drogą, gdzie
ostatnio wpadła na tamtego chłopaka. Akurat była na podobnym
odcinku, gdy znowu na kogoś wpadła. Jednak nie był to Harry.
Czując, że coś jest nie tak szybko odeszła od tamtego miejsca.
Poczuła ból po prawej stronie brzucha, przyłożyła tam dłoń i z
przerażeniem odkryła, że leci jej krew. Ta osoba na którą wpadła
musiała ją zranić! Nakazała sobie, że musi dojść do domu,
jednak z każdym krokiem było jej coraz trudniej. W końcu
zdecydowała się wezwać pomoc. Wyjęła telefon
-No pięknie -mruknęła pod nosem
Był rozładowany. Rozejrzała się i
zobaczyła znajomy śmietnik. Poszła dalej i gdy ból stał się nie
do zniesienia postanowiła pójść do kogoś po pomoc. Poszła więc
do najbliższego domu i nacisnęła dzwonek. Po chwili otworzył
jej... 'Boże to znowu on' pomyślała. I nim się obejrzała
bezwładnie wylądowała w jego silnych ramionach...
Następnego dnia
Taylor obudziły, co dziwne w środku
zimy, promienie światła. Otworzyła ospale oczy i zauważyła, że
jest w jakimś pokoju. W nie swoim pokoju! Momentalnie usiadła,
bojąc się gdzie jest. Poczuła ból. Syknęła i ponownie opadła
na poduszkę. Wtem otworzyły się drzwi i wszedł do nich jakiś
brunet. Zaraz.. przecież to..... Harry!
-Nie myślałem, że tak szybko
wylądujesz w moich ramionach -powiedział z uśmiechem
-Że co? -znowu usiadła po czym
przypomniała sobie czemu ostatnio nie wytrzymała długo w tej
pozycji
-Nie radzę -podszedł do niej i
poprawił jej poduszkę -Robiłem sobie z Ciebie żarty. Ale miałaś
minę.
-No wiesz, nie każdy normalnie
przyjmuje do wiadomości rano, budząc się w nieznanym miejscu, że
przespał się z jakimś debilem
-Ej! No dobra jesteśmy kwita.
-Gdzie ja jestem tak w ogóle?
-U mnie w domu. Przyszłaś wczoraj z
krwawiącą raną. Lekarz powiedział, że to od noża
-Zaraz... jaki lekarz? Są święta.
Skąd ty wziąłeś lekarza?
-Przypominam, że jestem Harry Styles,
lekarz musiałby być głupi, żeby nie przyjechać na moje wezwanie
-jeszcze bardziej się wyszczerzył
-Nie mam bladego pojęcia kim jesteś
Roześmiał się, lecz gdy zobaczył
jej poważną minę zrozumiał, że ona mówiła serio. Ona go nie
znała!
-Ymh... temu nie piszczałaś na mój
widok.
-Co?
-Nie ważne. Możesz tu zostać dopóki
nie poczujesz się lepiej
-Harry, ja muszę wracać -spojrzała
na zegarek- Spóźniłam się do pracy!
-Załatwiłem to, a ty masz leżeć
-Moja siostra dzisiaj przylatuje, muszę
iść
-To w takim razie, też tu przyjdzie
-Harry jesteś niesamowity
-Jestem Harry Styles. Skąd ją
odebrać? I ile ma latek malutka?
-Z lotniska i nie jest malutka, ma 16
lat. Będzie po 13
-Okej.
-Napiszę Ci jak się nazywa, tylko daj
mi kartkę
-Proszę -podał jej wraz z długopisem
Taylor napisała na niej imię i
nazwisko siostry i podała Harremu
-Ka... Ka... Ka... Ka... -próbował
przeczytać -Jak to się czyta?
-Kasia
-Jak?
-Ka Sia
-Ka sia?
-Tak
-Boże, skąd wy jesteście
-Z Polski
-Ale ty masz imię, które da się
wymówić!
-Bo takie przybrałam sobie, naprawdę
mam inaczej na imię
-Jak?
-Róża
Harry otworzył szeroko usta. Nie
potrafił wymówić Kasia a co dopiero Róża. To było poza jego
możliwości
-Zostanę przy Taylor
Posiedział z nią i odkrył, że gdy
zdejmie ciskającą ogniem maskę jest bardzo fajna.. i miła przede wszystkim. I w końcu
wiedział skąd wziął się jej piękny akcent. Musiał dowiedzieć
się coś więcej o tej całej Polsce.
-Ja będę leciał po twoją siostrę
*
-Boże w co ja się wpakowałem -spytał
sam siebie pod nosem, uważając by nikt go nie poznał
Już jakaś dziewczyna go rozpoznała i
na szczęście udało mu się ją uspokoić. Spojrzał na zegarek,
było już dziesięć minut po 13 a żadna dziewczyna jeszcze do
niego nie podeszła. Zaczął się zastanawiać nad Taylor. Była
taka... tajemnicza. Z jednej strony była buntownicza i ciskała
piorunami z drugiej była delikatną, spokojną dziewczyną. Była
zagadką, którą chciał rozwiązać.
-Halo?
Podniósł wzrok i zobaczył jakąś
dziewczynę. Była podobna do Taylor, tylko była mniejsza i miała
jaśniejsze włosy
-Ka... Ka... Ka -próbował wymówić
jej imię
-Tak, Kasia jestem
-Miałem Cię zawieźć do siostry
-Wiem, pisała mi
Wyszli z budynku, cudem nie rozpoznani.
Otworzył jej drzwi i gdy już byli w drodze do domu
ściągnął okulary i kaptur.....
Jego rodzice rozwiedli się, gdy był mały. Zdobył sławę, dzięki X-factorowi.
idol milionów nastolatek. Znany również z licznych flirtów. Spokojny z duszą romantyka.
Ma dwa koty
Róża 'Taylor' Sprice
Urodzona 12. 07. 1996
Rodzice Maria Sprice, ojca nie zna
Rodzeństwo Kasia Sprice
Pracuje w kawiarni jako kelnerka
Cechy szczególne znamię na nadgarstku
Lubi wieczrone spacery
Nie lubi cynamonu
W wieku 18 lat wyprowadziła się z domu w Polsce, znalazła pracę w cukierni w Holmes
Chapel. Odcięła się od rodziny, ma bardzo dobry kontakt tylko z siostrą.
Po nieudanym związku z Łukaszem, jest zrażona do mężczyzn. Ma artystyczną duszę
Gemma Styles
Urodzona 03. 12. 1990
Rodzice Anne Cox i Desmond Styles
Rodzeństwo Harry Styles
Jest blogerką
Cechy szczególne częsta zmiana koloru włosów
Lubi być oryginalna
Nie lubi kłamstw
Jako starsza siostra czuje się odpowiedzialna za Harrego. Lubi swoje zajęcie. Łatwo
łapie kontakt z innymi. Z chłopaków najbardziej lubi Liama, chętnie mu pomaga. Chce
się wyprowadzić z rodzinnego domu
Jessica 'Jess' Blans
Urodzona 23. 10. 1994
Rodzice Julia Blans i Jerry Blans
Rodzeństwo brak
Pisze teksty i linie melodyczne
Lubi grać na pianinie
Nie lubi różowego
Przyjaźni się z Harrym od dziecka. Pomaga mu w problemach i pisaniu piosenek. Jest
odważna, lubi wyzwania. Chętnie podróżuje. Jej jedyną wadą, jest to, że dużo mówi
Lilian Kish
Urodzona 15. 05. 1995
Rodzice Maryann Kish i Cristopher Kish
Rodzeństwo Angie Kish
Studiuje medycynę
Cechy szczególne gdy się denerwuje zagryza wargę
Lubi capuccino
Nie lubi kotów
Zaręczona z Harrym od pół roku. Poznali się w szkole. Dobrze dogaduje się z Gemmą i
Jess. Marzy jej się dom na plaży i własny gabinet. W wolnym czasie pomaga Angie w sklepie
Simon Ferl
Urodzony 28. 03. 1963
Rodzice Katie Ferk i Nocolas Ferl
Rodzeństwo brak
Ma małą księgarnię
Cechy szczególne brak
Lubi czytać
Nie lubi Lil
Z powodu tego, że sam nie ma dzieci traktuje Harrego jak syna. Często z nim rozmawia.
Lubi grać w szachy i ogrywać przeciwników. Zna ojca Róży. Sympatyczny, gadatliwy, starszy
pan. Ma żonę Barbarę, polkę.
Eric Hapton
Urodzony 14. 02. 1995
Rodzice Tess Hapton i Rob Hapton
Rodzeństwo Nina Hapton
Studiuje medycynę
Cechy szczególne charakterystyczny śmiech
Lubi się droczyć, horrory
Nie lubi kłamstw, odrzucenia
Studiuje z Lilian i nie ukrywa, że mu się podoba. Jest nieco porywczy. Dużo czasu poświęca na
sport i oglądanie horrorów. Interesuje się mrocznymi historiami. Nie lubi Harrego. Udziela się na pewnej stronie, o której nikomu nie mówi
Kasia Sprice
Urodzona 30. 04. 1999
Rodzice Maria Spirce, ojca nie zna
Rodzeństwo Róża Sprice
Uczęszcza do liceum
Cechy szczególne znamię na szyi
Lubi muzykę
Nie lubi matematyki
Marzy jej się życie, jak siostry. Zazdrości jej szczęścia. Chce kiedyś wyjechać do Wielkiej
Brytanii. Jest wielką fanką One Direction. Ma cały pokój w ich plakatach. Jej marzeniem jest spotkanie zespołu. W przeciwieństwie do siostry, nie ma ochoty poznać ojca. Nienawidzi go
Maria Sprice
Urodzona 15. 11. 1970
Rodzice nie zna
Rodzeństwo brak
Nauczycielka w podstawówce
Cechy szczególne umie mówić biegle w kilku językach
Lubi dzieci
Nie lubi opuszczać miejsca zamieszkania
Nie chce nic mówić o swoim byłym mężu, ojcu Róży i Kasi. Ma do niego żal. Wychowana
przez ciocię, gdyż jej mama zmarła po porodzie a ojciec się jej wyrzekł. Córką tłumaczy, że
historia lubi się powtarzać, temu nie zdradza tożsamości ich ojca. Przyjaźniła się z Barbarą. Nie
dogaduje się najlepiej z Różą i nie podziela jej decyzji
Barbara Ferl
Urodzona 13. 10. 1967
Rodzice Rita Ked i Piotr Ked
Rodzeństwo brak
Ma małą księgarnię
Cechy szczególne brak
Lubi spacerować
Nie lubi sprzeciwów
Prowadzi z mężem małą księgarnię. Bardzo lubi Harrego i chętnie mu doradza. W wolnym
czasie robi na drutach. Przyjechała do Holmes Chapel za miłością. Zna historię Róży i Kasi.
Czasami rozmawia z Marią. Uważa, że jej córki powinny poznać prawdę. Uwielbia piec ciastka
Nienawidził go od chwili,
gdy zobaczył go pierwszy raz z Lil, z Lil, która miała być jego i
tylko jego! Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia, kiedy
tylko zobaczył ją w sali, gdzie odbywały się wykłady. Studiowała
ten sam kierunek co on. Byli sobie przeznaczeni! Tyle razy mówił
jej, że jest śliczna, wyznawał miłość, zapraszał na randkę, a
ona? Wystarczyło, że ten pieprzony dupek Styles pojawił się na
horyzoncie, posłał jej jeden z tych swoich uśmiechów i już była
jego. Nie wiedział co ona w nim widziała. Wytatuowana gwiazdeczka,
która myśli, że może wszystko. Gdy spytał się czy nie pójdzie
z nim na spacer, odpowiedziała, że jest bardzo zajęta, a gdy ten
dupek spytał czy wpadnie do niego na imprezę od razu nie miała nic
do roboty! Kilka dni i już byli parą! Przyjechał po nią tego
samego dnia swoim autem i już była cała w skowronkach. Ten cały
Styles pewnie chciał się nią tylko zabawić a on ją kochał!
Kochał. Słowo, którego on pewnie nie zna. Bajka trwała nie całe
dwa tygodnie, bo później Wielka Gwiazda musiała ruszyć z powrotem
w trasę. I co było najgorsze? Ona pojechała z nim! Olewając
wykłady. Wróciła po tygodniu i poprosiła, czy mógłby dać jej
notatki. Zgodził się oczywiście, licząc, że to zbliży ich do
siebie. Jednak ona mówiła tylko o nim, jaki jest cudowny, kochany,
że z nikim nie była szczęśliwsza! Wtedy coś w nim pękło.
Zostawił ją w bibliotece i poszedł piętro wyżej do komputera.
Znalazł interesującą go stronę. A nawet bardzo interesującą.
Zarejestrował się i zszedł do niej. Chciał jej zaimponować.
Pokazać, że jest lepszy od tamtego chłopaka. Lecz zastał Lilian
całującą się z Harrym! Był wściekł! Zdemolował dwa śmietniki
idąc do domu, i odpalił laptopa. Zalogował się na swoje konto i
zaczął wtajemniczać coraz bardziej w stronę. Dawała mu dużo
adrenaliny, samo czytanie jej dawało wielkiego kopa. I tak stracił
Lil. Później jak sam stwierdził, los dał mu szansę, gdyż Styles
pojechał na dalsze koncerty a Lilian została. Postanowił znowu
spróbować, tym bardziej, że jego ukochana pokłóciła się nieco
z tym kretynem. Sam oczywiście zaaranżował kłótnię i był z
tego naprawdę dumny. I tak, udając troskliwego przyjaciela zbliżył
się do Lil. Była cudowna i wiedział, że musi być jego. Dwa dni
później Harry oświadczył się Lilian, więc znowu był wściekły,
jednak miał Asa w rękawie. Postanowił go wykorzystać. I wtedy
zdał sobie sprawę, że dzięki stronie stał się bardzo potężny
psychicznie i bez problemu sterował malutką Lil. Osiągnął swój
cel, tak myślał, jednak ona zdecydowała się wyjść za Harrego!
Musiał coś zrobić i coś zrobił. Zmusił ją by w dzień ślubu
porzuciła go, a raczej uświadomił jej, że Harry nie jest dla
niej. Mogło być tak pięknie, ale ona postanowiła go zostawić i
wrócić do tego dupka. To było za dużo. I wtedy odkrył kolejną
moc płynącą z strony, moc zabijania. A Harry? Też zginie. Jednak
skoro odkrył jaką adrenalinę daje bycie mordercą, bezwzględnym
mordercą to po co kończyć na dwóch ofiarach? Najlepsza zabawa,
gdy wszystko spadnie na ostatnią ofiarę, nie prawdaż? A ostatni
miał być Harry, a raczej wykończony Harry.
Dzięki temu, ze uprawiał
sport był silny. Bez problemu wczoraj wepchnął drobną
blondyneczkę w ślepą, czarną uliczkę. Była nieco podobna do
Lil. Miały podobne, piękne niebieskie oczy. Dziewczyna krzyczała,
jednak wokoło nikogo nie było
-Nie zabijaj mnie, błagam
-Jesteś zabawna
-Błagam
To było jej ostatnie słowo.
Całkiem ładnie je zaakcentowała i skończyła jak Lilian.
Dzisiaj miał zamiar
odpocząć, nigdzie nie wychodzić, jednak kiedy zobaczył, że ten
dupek gdzieś wychodzi postanowił go trochę postraszyć. Czemu nie?
Był przecież bezwzględnym mordercą. Mógł wszystko. Poszukał
czegoś w internecie i już wiedział dokładnie co chce zrobić.
Poczekał jak się ściemni i dokonał tego co miał zamiar. Nie
wiedział też ile ma czasu, więc trochę się śpieszył. Jak się
później okazało trafił idealnie a mina Stylesa była po prostu
bezcenna. Nie spodziewał się kociej łapki na swojej wycieraczce.
Kota miał ze śmietnika, pewnie ktoś go przejechał. Nie był w
stanie zabić zwierzęcia, co mu uświadomiło, że jednak jeszcze
nie był takim mordercą jakim chce być. Naostrzył noże i udał
się do lasu, mieszczącego się nie daleko. Postanowił po trenować,
rzucając nożami w pnie drzew. Z każdym rzutem, był coraz
celniejszy. Zwiększył odległość i kontynuował praktyki. Gdy
zrobiło się już ciemno zabrał się w drogę powrotną. Wpadł a
raczej ktoś na niego wpadł. Uznał to za dobry znak. Los
najwidoczniej wybrał mu kolejną ofiarę. Jednak za nim się
obejrzał tego ktosia już nie było. Ruszył dalej i zobaczył w
świetle, bardzo słabym świetle lampy chodnikowej, że jeden nóż
jest trochę ubrudzony krwią. Obejrzał swoje ręce, po czym
skojarzył, że krew musi być osobą, która na niego wpadła. Czyli
jednak los sprawił, że ofiara ma po nim ślad. Interesujące.
Postanowił pozbyć się tego noża. Udał się w tym celu nad rzekę
koło wiaduktu. Było tu całkiem ładnie. Wrzucił przywiązany do
kamieni nóż, wcześniej oczyszczając go z śladów palców. Nie
spodziewał się teraz tam nikogo. A jednak. Podnosząc wzrok z tafli
wody zobaczył, że jakaś dziewczyna mu się przygląda. Gdy
zauważyła,. Że on robi to samo zaczęła uciekać, lecz ją
dogonił. Zasłonił jej usta
-Ładnie tak podglądać?
-spytał przyciskając nóż do gardła...........
Harry od ostatniego
incydentu w ogóle nie wychodził z swojego pokoju. Był nie obecny.
Zabolały go słowa wujka, ale jednak może miał rację? Nie, nie
miał. Przecież kochał Lilian i ona go też..... przynajmniej tak
mu się wydawało. Wpatrzony w sufit rozmyślał nad tym co wujek
powiedział. Przerwało mu pukanie do drzwi
-Proszę -rzucił nie
zmieniając pozycji
Do pomieszczenia weszła
jego mama z dwoma kubkami parującej cieczy... ale zaraz co to
było.... ahhhh kakao
Podała mu jeden kubek
-Dla ciebie synku
-Dziękuje. Przepraszam za
przedwczorajsze zachowanie, nie powinienem, ale.... to wszystko jest
zbyt świeże. Zbyt bolesne
-Wierzę Ci, jednak od dwóch
dni siedzisz w pokoju. Powinieneś wyjść, choćby na chwilę. Pan
Simon dzisiaj dzwonił i chciał się z tobą spotkać dzisiaj.
Harry wziął łyk gorącego
napoju
-Nie wiem czy...
-Proszę Cię synu, wiesz,
że on Cię traktuje jak syna
-Dobrze mamo, powiedz mu, że
mogę się z nim spotkać w południe w The Cobbles Tearoom
-Wy gwiazdki, wszędzie
widzicie sekretarki nawet w własnych mamach
-Oj mamo, proszę
-Ale idziesz wynieść
śmieci -wymierzyła w niego palcem -w ciągu tych dwóch dni całkiem
sporo się ich nazbierało
-Niech zgadnę, czekały na
mnie?
-Brawo! Wygrałeś
wyniesienie śmieci
-Zaraz to zrobię
Kobieta wyszła, mówiąc w
drzwiach tylko jeszcze 'Kocham Cię'. Hazza ubrał się a raczej
przebrał i spojrzał na zegarek. Było chwilę po dziewiątej rano.
W jego głowie część, która mówiła 'Zapomnij o Lil. Ona Cię
nie kochała' wygrała z tą która twierdziła 'Ona Cię kochała.
Musisz myśleć tylko o niej'. Zszedł na dół i wziął śmieci,
które zdawały się już na niego czekać. O dziwo nigdzie ani nie
było widać, ani nie było słychać rodzinki, oprócz mamy, która
rozmawiała przez telefon. Wyszedł z domu i ubrał kaptur na głowę.
Nie potrzebował paparazzie. Wyrzucił śmieci do kubła i już miał
wchodzić na posesję, gdy się z kimś zderzył. Gdy się otrząsnął
zobaczył, że wpadł na kogoś i go przewrócił. Tym ktosiem
była.... dziewczyna. I to bardzo ładna dziewczyna. Podał jej rękę
-Przepraszam, nie chciałem.
Nic Ci nie jest?
Dziewczyna zaklęła pod
nosem
-Idioto, przez Ciebie
wyrzucą mnie z pracy gamoniu! Patrz jak chodzisz!
Myślał, że się
przesłyszał. Zwykle dziewczyny piszczały na jego widok, a ona?
Była słodka kiedy się złościła
-Przepraszam
-Daj już sobie spokój.
Patrz lepiej jak łazisz
-Nic Ci nie jest?
-Nie, a teraz spadaj.
Śpieszę się
I dziewczyna w kilka sekund
znikła za rogiem ulicy, a on dalej stał zdziwiony. Była naprawdę
piękna.
-Idioto, nie myśl tak
nawet! -skarcił sam siebie i wrócił do domu
Przez dwie godziny siedział
w pokoju i próbował coś napisać, jednak spod jego ręki
wychodziły same piosenki pogrzebowe. Dosłownie pogrzebowe, same
chciały się pogrzebać. Były do niczego jak on sam. Przecież
fanki nie chciały słuchać :
' Everything is finished.
When you die, I die with you.
Nothing haven't this taste
and pink isn't pink too'
Kilkanaście minut przed 12
wyszedł z domu. Szedł w kierunku kawiarni, w której był umówiony
z Simonem. Mężczyzna już siedział przy jednym z stolików i był
uśmiechnięty, gdy zobaczył Harrego
-Harry, jak się trzymasz?
-Już dobrze. Staram się
iść dalej, ale straciłem wenę do pisania tekstów.
-Jak to? Harry bez weny? Nie
wierze
Chłopak wyciągnął kartkę
z kieszeni płaszcza i podał mężczyźnie. Ten z uwagą czytał co
było na niej napisane
-Nie wierze. Harry Styles
nie potrafi napisać piosenki
Wtedy podeszła do ich
stolika kelnerka z notesikiem w ręce. Harry spojrzał na nią i nie
wierzył własnym oczom. To była ta sama, na którą wpadł rano!
-Chcą panowie coś zamówić?
Ahh, jej głos. Taki podobny
do Lilian
-Poproszę kawę z dwiema
łyżeczkami cukru. A ty Harry? Harry?
Zabrakło mu języka w buzi.
Jej akcent był taki inny
-Em.... wodę nie gazowaną,
Taylor -przeczytał imię przypięte do jej koszuli
-To wszystko?
-Tak, dziękujemy
Dziewczyna odeszła i po
kilku minutach wróciła z zamówieniem
-Pańska kawa i pana woda
-Mów mi Harry
*** Z drugiej strony
Taylor sprzątała po
ostatnich klientach, a właściwie po przed ostatnich. Został
jeszcze przy tym samym stoliku chłopak z lokami. Zauważyła, że
jej się przyglądał a teraz to już w ogóle. Poszła na zaplecze
po bloczek do rachunków. Gdy się odwróciła stał za nią owy
chłopakami
-Nie powinien pan tu być
-Mów mi Harry, Taylor
-Przestań
-Jesteś całkiem miła, jak
nie ciskasz ogniem. A ja jestem Ci winny przysługę, że nie
zrobiłaś rabanu wobec mojej osoby
-Nie rozumiem i nie chcę.
Wszystko?
-Nie -podał jej karteczkę
-teraz wszystko. Zadzwoń jak będziesz potrzebowała pomocy
-Teraz już idź
-Dobrze -skierował się do
wyjścia -a i jeszcze jedno. Masz imię jak moja była dziewczyna
Lot
minął bardzo szybko i nim Harry się obejrzał już był w taksówce
do, która miała ich zawieść do domu a tłum rozwrzeszczanych
fanek robił zdjęcia każdemu jego ruchowi. Wyjął telefon, jakby
miał nadzieję, że będzie na nim wiadomość od Lil w stylu
'Kochanie, nie długo będę. Kocham Cię'. Jednak nic takiego nie
było, jego Lil nie było. Nic już nie było. Pustka. Zero. Tak
naprawdę nie chciał wracać do domu, chociaż miały to być
pierwsze święta nie spędzone w trasie, chciał się napić. O tak.
Wódka a nawet kilka.
-Harry
-trąciła go Gemma -Halo? Ziemia do Harrego
-Co
chcesz?
-Gdzie
się podział mój brat z iskierkami w oczach i swoimi tekstami?
-Zginął
-odparł bez cienia uczuć w głosie
-Harry,
wiem, że jest Ci trudno, ale będzie dobrze
-Ale mi
pocieszenie, w stylu Ciotki Marylki i jej tekstów -dodał cieniutkim
głosem- 'Dziecko jak ty wyglądasz. Co jest z twoimi włosami. Boże
jedyny, w moich czasach... '
Gemma
wybuchła śmiechem
-Jakbym
słyszała ciocię. O wilku mowa -akurat podjechali pod dom, a na
werandzie już stała starsza pani i śmiesznych okularach i machała
do nich
Wysiedli
z auta a kobieta podeszła do nich
-Harrusiu,
dziecko drogie jak ty wyglądasz. A twoje policzki -chwyciła go za
nie i 'rozciągła'
-Ciociu,
nie mam sześciu lat i to boli
-Oj,
Harusiu Harusiu. Gemma złotko, co jest z twoimi włosami?!
-Ciociu,
pofarbowałam je -chwyciła pasmo – tak jest teraz modnie
-Ludzie,
co się z tymi dziećmi teraz dzieje. Ten chudy jak patyk, kości
liczyć a ta zamiast włosów fioletowe siano ma na głowie
Rodzeństwo
popatrzyło na siebie a później usłyszeli krzyk panie Annie
-Harry,
już jesteś! Dziecko witaj w domu. Wujaszku Zenku, ciociu Sabrinne,
chodźcie wszyscy, Harry wrócił
-No to
zaczyna się cyrk
-Coś
mówiłeś Harusiu?
-Nie
ciociu, cieszę się, że jestem w domu
Starsza
pani go bardzo mocno przytuliła, a ten wyszeptał jedynie do siostry
-Pomocy
*
Harry
siedział już z rodziną przy wigilijnym stole.
-Harusiu,
zostaw wreszcie ten telefon
-Ciociu
piszę z chłopakami -odpowiedział nie odrywając wzroku od
wyświetlacza swojego smartphone
-Co?
Boże święty. Czy ja dobrze słyszałam? Ty masz chłopaka i to nie
jednego? Jezu, dajcie mi wody bo zejdę na zawał -kobieta chwyciła
się za serce
-Ciociu,
nie. Harry nie ma chłopaka, on przecież gra w boysbandzie.
Zapomniała ciocia? Pisze z swoimi kolegami z zespołu -zaczęła ją
uspokajać Gemma
-Jesteś
pewna?
-Tak
ciociu
Wtem
kobieta wstała i cudownie ozdrowiała. A Harry nadal był wlepiony w
telefon. Akurat dostał SMS'a :
Niall:
Mama nie dała mi pierogów :'(
Odpisał:
Harry:
A ty tylko o jednym XD
Niall:
To nie jest śmieszne. Jestem głodny, nie jadłem nic od dwóch
godzin
Harry:
Biedny ty
Niall:
No tak. Horanek głodny a mleczne bułeczki nie chcą mu spadać z
nieba
Harry
aż spadł z krzesła. Kto jak kto, ale Niall zawsze go potrafił
rozbawić.
Harry:
To może rusz te leniwe dupsko i idź zrób sobie coś?
Niall:
Próbowałem. Mama nie chce wpuścić mnie do kuchni, boi się, że
zjem wszystko. A to tak apetycznie pachnie
Harry:
Wesołych świąt głodomorku
Niall:
Wesołych wdowcu
I wtedy
Harry przypomniał sobie jak słodko się uśmiechała Lilian. Miała
chyba najsłodszy uśmiech na świecie
-Harry
zostaw wreszcie ten telefon i opowiedz o tej całej dziewczynie co tu
miała być. A właśnie gdzie ona jest?
-Lil
nie żyje -po policzku spłynęła mu łza
-I
dobrze. Nie podobała mi się ona
W
Harrym się zagotowało
-Straciłem
bardzo ważną osobę a wy takie rzeczy mówicie! Mam dosyć! To jest
chore! Spędźcie sobie sami te jebane święta! -wyszedł trzaskając
drzwiami i udał się do swojego pokoju, gdzie na dobre się
rozpłakał
W tym samym czasie
Naprawdę
uśmiał się patrząc na Harrego z jego ciocią. Ta kobieta była
zabawna. A on jak gdyby nic udawał, że naprawia samochód cały
czas przypatrując się tamtej scenie. Już wybrał kolejną ofiarę,
od jakiś pół godziny za nią szedł a ona nic nie podejrzewała.
No może do teraźniejszego momentu, gdy poczuła nóż na szyi...
Zszadł na dół kierując się zapachem ulubionych słodyczy. Udał się prosto do kuchni, gdzie była jego mama.
-Wstałeś już?
-Jedzonko mnie obudziło -wyszczerzył się
-To zjedz coś, bo kolacja będzie później -pani Maura wytarła ręce w ręcznik - i ani mi się waż tykać ciastek. Są dla Theo -pogroziła mu palcem wychodząc z pomieszczenia
-Ale Horanek jest głodny -wyjęczał
Rozejrzał się, czy nigdzie nie było mamy i cicho otworzył wieczko wielkiego pudełka z piernikami. A raczej pudełka w którym zawsze były. Wspiął się na palce, by rozejrzeć, gdzie jeszcze mogą być. Gdy nic to nie dało wszedł na szafkę jak za lat, kiedy był młodszy. Znowu nic. Wspiął się znów na palce, by zobaczyć czt nie ma ich w schowku na garnki. Znowu skucha. Jednak stracił równowagę i spadł z szafki na tyłek. Zaklął pod nosem
-Słyszałam -rodzicielka dała o sobie znać
Blondyn wstał i otrzepał się. Jego nowe spodnie były w mące!. Zauważył natomiast blaszkę z tak wyszukiwanymi ciastkami. Piękne, polukrowane, z słodką posypką, czekoladowe. Definicja Nialla na słowo raj. Były takie cudne... i w kształcie.... serduszek?! Zwykle były w kształcie gwiazdeczek bądź choinek. Te miały kształt serc. Przypomniały mu o... Maddie. Podrapał się po czole. 'Tylko jedno; nakazał sobie w duchu. Zaczął jeść. O tak! To była definitywnie definicja raju. Usiadł na jednym ze stołków i wcinał pierniczki. Po chwili jednak wstał. Stołek bądź co bądź był dla niego za mały.
-Niallu Jamesie Horanie odejdź od moich pierniczków
-Mamo
-Łakomczuchu, one są dla Theo
-Ale...
-Zostaw je, proszę
-Mamoooo...
-Niall zostaw te pierniki. Powiedziałam -pani Maura wzięła ścierkę i uderzyła go nią
-Ała... kurna... mój tyłek
Dostał drugi raz
-Synu, w moim domu się nie przeklina, a teraz won od ciasteczek
-Mamusiu, proszę
-Naillusiu, to miało wystarczyć na całe święta
-Dorobisz -wziął jeszcze jedno i poszedł do siebie
Gdy już był w swoich czterech ścianach otworzył walizkę i wyjął z niej rzeczy. Włożył je do szafy, która stała obok drzwi. Czuł się tak... zwyczajnie. Wokoło nie było piszczących fanek, paparazzie, blasku sławy. Był sam. A raczej prawie sam, licząc mamę i jej broń
*
-Niall pamiętasz, że dzisiaj będzie Maddie, prawda?
-Co?
-Mówiłam Ci przecież, jak byłeś w trasie
-Zapomniałem
Znowu podrapał się po czole. Maddie była jego dziewczyną, którą poznał dzięki swojej mamie. Podobała mu się, musiał przyznać, jednak podczas trasy zrozumiał, że coś nie jest tak między nimi. Maddie była bardzo ładna, drobna, mądra. Ale po kilku rozmowach z samym sobą doszedł do wniosku, że ona nie jest w jego typie. Jego rozważanie przerwało pukanie do drzwi jego pokoju
-Proszę
Po chwili ujrzał w drzwiach powód swoich rozmyślań. Blond włosy powód, który po kilku sekundach miał przytulony do siebie
-Tęskniłam
-Maddie...
-Ciii -pocałowała go
*Szum, gwar. Tak mógłby określić dzisiejszą kolację. Obok siebie, po prawej stronie miał Maddie, która w ogóle nie wypuszczała jego ręki a po lewej Theo. Mały smyk bawił się wesoło samochodzikiem
-Wiecie, chciałabym zostać znów babcią
Nagle wszystko ucichło
-No co? Niall powiedz coś
-Ahhh. to było do mnie? Myślałem, że do mojego brata
-Ja bym chciała mieć dzidziusia, proszę pani. Takiego małego Nialla
Blondyna zamurowało. Kiedy on myślał o zerwaniu, Maddie myślała o dziecku?!
-Nialluś, a ty? Chciałbyś mieć ze mną dzidziusia?
-Maddie, chodź ze mną na chwilę -wstał i wyszedł na taras
Chwilę póżniej dołączyła do niego brązowooka
-Co się stało, misiu?
-Maddie... ja .... nie wiem od czego zacząć
-Boże ty chcesz mi się oświadczyć. Niall kocham Cię!
-Właśnie nie, Maddie. Uważam, że powinniśmy zerwać -potarł nerwowo kark- przepraszam
-Co? -dziewczyna się rozpłakała -Jesteś okropny! Wolisz te swoje jedzenie ode mnie
-Tak, wolę moje pierniczki......
~Louis
Pierwsze co zrobił Louis po powrocie do domu to było rzucenie się do łóżka. Nawet nie spojrzał czy owe jest jego czy nie. Po prostu wtulił się w poduszkę, która zdawała się krzyczeć do niego 'Przytul się do mnie!' i udał się w krainę morfeusza
*
Obudziło go szturchanie
-Leniu, wstawaj! -Chwila
-Lou, won z mojego łóżka
-Co?! -wstał jak oparzony i rozejrzał się
Faktycznie był w pokoju Charlotte. Chociaż chyba kładł się w swoim pokoju. Z dużym naciskiem na chyba
-To zabierzesz swoje cztery litery z mojego tapczanu?
-Tak -wstał i skierował się do drzwi - masz wygodne łóżko
Dziewczyna kopnęła go w tyłek
-Won
-Ej, uważaj. Mój tyłek jest mi potrzebny i ubezpieczony
-Że też nie masz co z kasą robić
-Ażebyś wiedziała
Poszedł do siebie i zaczął wypakowywać rzeczy. Rozejrzał się za szafą. Był tu tak dawno, że nawet nie umiał znaleźć szafy! Gdy już ją znalazł i wypełnił ubraniami usiadł na łóżku, opierając się o ścianę. Na przeciwko niego wisiało zdjęcie, ich zdjęcie z czasów X-factora. Z podpisem 'Forever alone and forever happy'. Uśmiechnął się. Oba napisy były aktualnie prawdą. Do ich, prywatnego klubu singli, który założył z Liamem dołączył Harry. tylko Niall miał dziewczynę. Własnie wtedy dostał SMS'a, po przeczytaniu którego jeszcze bardziej się uśmiechnął. Poprawka do ich klubu dołączył Harry i Niall. Z treści SMS'a wynikało, że Niall zrywa z Maddie. A i jeszcze jedna poprawka, coś mu się wydawało, że Liam nie długo przestanie być singlem a jeden z jego kolegów go za to udusi. Hm... interesująca wizja. Musiał przyznać. Z bananem na twarzy zszedł na dół. W salonie spotkał jakiegoś chłopaka z kolczykiem w ustach, którym cały czas się bawił
-Elo staruszku
-Dobry. Kim ty jesteś?
-Chłopakiem Fel, a co?
-Wiesz, nie wiedziałem, że moja siostrta ma chłopaka
-Łooooo, a więc to ty jesteś ten cały Ludwik Tomlinson?
-Louis, Louis Tomlinson
-O widzę, że już się poznaliście -do salonu weszła Félicité
-Tak. Mogę Cię prosić na chwilę?
Poszli do przedpokoju
-Nie podoba mi się, że spotykasz się z nim
-Trudno. jeśli to wszystko, to ja już idę, jestem umówiona z Zackiem
-Nigdzie z nim nie idziesz
-A właśnie, że idzie -w tej chwili za dziewczyną pojawił się powód kłótni i zaczął ją całować po szyi
Lou się zdenerwował i zacisnął ręce w pięści. Nikt nie będzie tak traktował jego siostry. Nikt, chyba, że dostanie od niego błogosławieństwo lub prędzej umrze. Louis odciągnął siostrę od chłopaka i przywalił mu w twarz
-Odwal się od niej!-warknął
-Gościu, co co Ci biega? Ona jest moja
Louis przywalił mu drugi raz, po czym chwycił go za bluzę i wywalił z domu
-Jeszcze raz się do niej zbliżysz to obiecuję, że Ci nogi z dupy powyrywam
Zatrzasnął drzwi i przeklął pod nosem. Félicité stała bardzo rozgniewana tak jak on chwilę temu. Jej zazwyczaj spokojne oczy, pełne dobroci teraz zdawały się ciskać piorunami. Zrobił krok w prżód i wtedy poczuł jak jej drobna ręka uderza go w bark
-Jak mogłeś! -uderzyła go drugi raz -Jesteś głupi!
-Dbam o Ciebie
-To nie prawda -kolejny raz oberwał
-O nie moja panno. mnie się nie bije -przerzucił ją przez obolały bark i zaniósł do jej pokoju. -Radzę zmyć makijaż, przed przyjazdem babci
Gdy usłyszał dźwięk otwieranych drzwi poszedł zobaczyć kto przyszedł. Była to jego mama. Najwyraźniej wróciła z zakupów. Od razu wziął od niej siatki pełne produktów
-Oooo, Louis wstałeś już
-Tak, mamo -pocałował ją w policzek i poszedł za nią do kuchni
-I jak się czujesz?
-Szczerze? dziwnie. To moje pierwsze święta bez chłopaków
-Rozumiem. Nie widziałeś Fel? Miała gdzieś iść z tym całym Zackiem
-On już się tu nie pojawi
-I dobrze, nie lubiłam go... A skąd wiesz?
-Obiłem mu mordę i postraszyłem
-Cały, mój ukochany synek
Lou zaczął rozpakowywać wszystko. Nigdzie jednak nie było marchewek
-Mamo, gdzie marchewki?
-Boże, zapomniałam kupić
-Święta bez marchewek to nie święta
-To jedź kupić -rzuciła mu klucze -chyba wiesz jeszcze gdzie jest sklep
**
Od jakiś pół godziny siedział przy świątecznej kolacji. Miał nieodparte wrażenie, że karp cału czas mu się przygląda
-Zaczynam wariować -mruknął pod nosem
-Louisku coś się stało?
-Nic, babciu
I właśnie teraz nastała chwila tradycji w jego domu, czyli podzielenie się planami na następny rok. Przyszła kolej na niego
-A ty Louisku? Jakie masz plany?
-Wyruszamy z chłopakami w trasę i chyba otworzę firmę
-Dobry żart -dogryzła mu Fel
-Mówię serio
-Haha, ty i firma zoologiczna. Wszędzie Keviny i marchewki
-Ej, nie obrażaj Kevina -pogłaskał go po głowie
-Bo?
-Bo Kevin jest sławny a ty nie -wytknął jej język
~Liam
Liam nie mógł zasnąć po powrocie do domu. przewracał się z boku na bok aż w końcu spadł z łóżka
-Kur... -zaczął po czym się roześmiał -Przecież Harrego tu nie ma -jeszcze bardziej się roześmiał
Postanowił, ze zabierze się za pisanie nowej piosenki. Ktoś musiał to zrobić, a z tego co wiedział Harremu wyszła piosenka, która sama się pogrzebała, Niall miał na głowie pretensje mamy a Lou pilnował siostry, więc został sam. Wyjął z szuflady biurka plik różowych kartek, tak różowych, które dostał od Ruth i czarny długopis. Próbował napisać pierwsze słowo, lecz długopis odmówił mu posłuszeństwa. Wziął drugi, a potem trzeci, czwarty, dziesiąty, dwunasty, opróżniając całą szufladę. Żaden nie pisał! Żaden! Absolutnie żaden! Otworzył kolejną szufladę, która okazała się być pusta. Przypomniało mu się, że powinien myć jeden w torbie. Od razu rzucił się za jej przeszukiwanie. Po kilku minutach robienia totalnego bałaganu znalazł to czego tak pragnął. Długopis! Piszący długopis! Z powrotem wziął się za pisanie
-I oto jak zostałem żywą reklamą -mruknął pod nosem, przeczytawszy napis na długopisie
Po chwili długopis zaczął mu płatać figle
-Ciiii, Ciii. Nic nie mówiłem -znowu zaczął pisać 'cudownie naprawionym' długopisem - Ciiiii, ciiii. Dobry długopisik. Kochany długopisik -zaczął go głaskać i wtedy do pokoju weszła Nicole
-Liam, co ty odpierdzielasz?!~
-Ciiii, przestraszysz mój długopisik i przestanie pisać. Nie, długopisiuku? -pocałował go
-Boże, że Ciebie jeszcze w psychiatryku nie zamknęli
-Ciiii, ciii, ale Ciiiii Ciiiii
-Liam, to tylko długopis -wzięła go do ręki i rozkręciła -Widzisz? Sprężyna była źle włożona
-Przecież wiedziałem -zrobił poważną minę
Dziewczyna rozbawiona wyszła z pokoju, zostawiając go z 'znormalniałym' długopisem. Liam wrócił do pisania i po kilkugodzinnej pracy miał gotową pierwszą werjsę piosenki. Przeczytał ją w myślach i zaczął żałować, że nie ma z nim Lou lub Jes, którzy zwykle obmyślali zapis nutowy. Z miną, jakby szedł na ścięcie usiadł przy pianinie. Dopiero po zagraniu Gamy przypomniał sobie jakie szczęście daje mu granie. Zaczął grać i zapisywać pierwsze nuty. Po kolejnych kilku godzinach miał już całkiem ładny kawałek nowej piosenki. Postanowił ją prześpiewać i z przerażeniem odkrył, że jest ona bardzo osobista i osobę o której jest wszyscy rozpoznają. A zwłaszcza On....
-Kur... on mnie zabije albo najpierw pobije a potem zabije
Zamknął oczy i spróbował to sobie wyobrazić. Wzdrygnął się na myśl, że mógłby wisieć za.... na drzewie. Gdyż pewna osoba byłaby do tego zdolna. Jednak na myśl o niej, słodkiej dziewczynie o nieziemskim uśmiechu musiał przyznać, że za choćby pocałowanie jej byłby wstanie umrzeć. Była taka... cudna! I piękna. jednak chyba za bardzo się zagalopował, tym bardziej, że Lou zaczynał już coś podejrzewać, a Ruth zaczynała już ćwierkać wokoło o tym kto jest na jego tapecie. Jeśli dojdzie to do Niego, będzie miał przesrane. Niechętnie wziął telefon i wybrał inne zdjęcie. Wolał, gdy na wyświetlaczu było jej zdjęcie niż tapeta z żółwiami, ale wolał też dożyć możliwości pocałowania jej
-Opamiętaj się, kretynie -sam dał sobie w twarz i zapalił papierosa
Wiedział, że jego mama nie lubiła, gdy palił w domu, lecz potrzebował teraz tego. A poza tym jeden papierosek nic nie zmieni, prawda? Jeden, mały, niewinny papieros. po jeszcze kilku sekundach zgasił go i zszedł na dół. Zobaczył, że Nicole bierze się za przyrządzanie potraw i postanowił jej pomóc
-Daj -wziął od niej nóż, którym nieudolnie próbowała pokroić olbrzymi kawał mięsa
-Widzę, że opętanie minęło?
-Jesteś bardzo zabawna. To co robimy?
-Pierogi z mięsem i ciastka z mieszanką świąteczną
-Mmmmm, pycha
-Żeby jeść najpierw trzeba zrobić
Zabrali się do pracy, oczywiście obrzucając mąką i innymi produktami. Wyglądali jak zwykłe rodzeństwo.
-Nie będziesz gadał do ciasta? -spytała z rozbawieniem Ruth wchodząc do pomieszczenia
-Skąd ty...
-Nie zapominaj, że jesteśmy siostrami -wtrąciła się Nicole
-O wy.... Spiskujecie za moimi plecami
-Nie, my tylko przekazujemy sobie newsy. A tak a pro po, jak droga do zdobycia tej z której jesteś zakochany
-Skąd ty..
-Powtarzasz się
-Nie jestem w niej zakochany -Czy może był? Kocha ją? Czy to tylko zauroczenie? - Twierdzę, że jest ładna
-To co robi na twojej tapecie?
-Nie jest
-Jest
-Nie
-Tak
-Dobra, to wy się posprzeczajcie a ja lecę., Muszę jeszcze coś kupić. biorę twoje auto Liaś -rzuciła w biegu Ruth i wzięła kluczyki
-Ej!
-Też cię kocham
I już jej nie było. Liam z Nicole wrócili do przygotowywania potraw. Już mieli nadzieważ je, gdy do niej zadzwonił ktoś. odebrała i kilka minut później blada jak ściana z przerażoną miną weszła do kuchni
-I co?
-Muszę wyjść. Ciotka Marie dzwoniła z lotniska, by ją przywieźć. Boże święty, ratunku
-Nie przesadzaj. To będzie tylko -zmienił głos - Czemu ty jeszcze nie masz kawalera? ja w twoim wieku w pierwszej ciąży byłam. Aleś ty chuda! Nie jedziesz za szybko? Uważaj! Zrób. Przynieś. Podaj. Chcę
Oboje wybuchli śmiechem
-Ja lecę, bo jeszcze będzie 'Co tak długo?!' Poradzisz sobie?
-Tak, leć
I zabrał się do pracy, myśląc o niej. Oczami wyobraźni już całował jej delikatne usta, trzymał znów w swych ramionach, tylko teraz nie wypuszczał. Była jego.
Kiedy Nicole wróciła, ciastka były już upieczone a Liam pilnował pierogów. Dziewczyna spróbowała jedno, po czym je wypluła
